Anaïs Nin

 

 

 

                                                                                       © molly

"ο μαίτρ και η μαργαρίτα"

μιχαήλ μπουλγκάκοφ

 

 



                                                                                     © jan saudek

  

“Γιατί δεν βάφουν τις φυλακές σαν τα νηπιαγωγεία, με γλυκά χρώματα και σχέδια για να ηρεμούν οι ψυχές; Γιατί πρέπει να είναι όλα τόσο εφιαλτικά; Οι κακούργοι δεν αγριεύονται έτσι ακόμα περισσότερο; Και, δεν θα΄ταν ωραίο αν φυλακίζονταν οι κακές πλευρές των ανθρώπων κι αφήνονταν ελεύθερες οι αθώες;”

:Συγχώρεση:
Σώτη Τριανταφύλλου

«... Ἀφῆστε κάθε ἐντύπωση, κάθε σπόρο συναισθήματος νά ὡριμάζει μέσα σας, στό σκοτάδι, στό χῶρο τοῦ ἀνείπωτου, τοῦ ὑποσυνειδήτου, ὅπου δέν φτάνει ἡ νόησή σας. Καί μέ βαθειά ταπεινωσύνη κάι ὑπομονή, προσμείνετε τήν ὥρα πού θά γεννηθεῖ ἕνα καινούργιο φεγγοβόλημα: αὐτό, καί μόνο αὐτό, θά πεῖ «ζῶ τήν τέχνη»: εἴτε ἁπλός πιστός της εἶσαι, εἴτε δημιουργός.
Ὁ καιρός ἐδῶ δέν μετράει, ἕνας χρόνος δέν λογαριάζεται, δέκα χρόνια εἶναι ἕνα τίποτα. Καλλιτέχνης θά πεῖ: νά μή μετρᾶς, νά μή λογαριάζεις, νά ψηλώνεις ὅπως τό δέντρο, πού δέν βιάζει τό χυμό του, πού ἀδείλιαστο ἀψηφάει τίς ἀνοιξιάτικες μπόρες, χωρίς νά φοβᾶται μή δέν ἔρθει τό καλοκαίρι. Τό καλοκαίρι ἔρχεται. Ἔρχεται ὅμως μονάχα γιά κείνους πού ξέρουν νά προσμένουν ξένοιαστοι καί γαλήνιοι σάν νά ‘χανε μπροστά τους τήν αἰωνιότητα. Κάθε μέρα πού ‘ρχεται καί φεύγει μοῦ φέρνει ἐτούτη τή διδαχή - διδαχή πληρωμένη μέ πόνους, πού τούς χρωστῶ, ὡστόσο, χάρη: Ὑ π ο μ ο ν ή, αὐτό εἶναι τό μεγάλο μυστικό!...»

 

"Ποιά είναι αυτή που κλαίει; Η ίδια γυναίκα που γελούσε στο διάδρομο,

που τον φίλησε και ήταν ευτυχισμένη.

Αυτή είμαι εγώ, αυτός είναι ο ευατός μου, αυτή είμαι που κλαίει.

Η άλλη - πού να ξέρω ποια είναι η άλλη;

Δεν είμαι εγώ"

Μέσα στο δωμάτιο, ο αέρας ήταν αποπνικτικός,

μύριζε το άρωμα που είχε αγοράσει η Άννα Σεργκέεβνα από το γιαπωνέζικο κατάστημα.

Ο Γκούρωφ την κοίταζε και σκέφτονταν:

"Πόσο διαφορετικούς ανθρώπους συναντά κανείς στη ζωή του!"